Duikfles ontploft
Onderstaand verhaal speelde zich enkele jaren geleden af in het
romantische vissersdorpje Cadaques, meer bepaald in de baai Port
Lligat, naast de villa van Salvador Dali. Het was een prachtig
duikverlof met vier vrienden die, achteraf bekeken, toch wel veel
geluk hebben gehad. Dit waar gebeurd verhaal werd beleefd door
Werner Truyen, Hugo De Schutter, Alex Van Roosmaelen en Ivo Madder.
Maandag 8 september 1986
Het was 18.50 uur en we zaten nog wat na te genieten van onze
overheerlijke maaltijd, die vandaag bereid werd door Hugo en Alex.
We zaten met ons gevieren nog even relaxt een glas sangria naar
binnen te werken in kamer 503 van hotel Carina. Dit hotel lag
vlak naast het vulstation van Paul & Ulle. Onze kamer was er nog
geen 10 meter van verwijderd.
Ondertussen was het 18.55 uur en we zaten nog steeds in onze
kamer met hetzelfde glas, dat reeds terug bijgevild was, te praten
over de geplande nachtduik. Omdat we al een paar keer problemen
hadden gehad met onze duikflessen (deze waren soms niet of maar
gedeeltelijk gevuld), kwamen we overeen om onze flessen maar eens
te checken vooraleer het donker werd.
Met z'n drieën (Ivo, Alex en Hugo) stonden we recht om te gaan
kijken. "Komaan Werner, ga mee kijken", zeiden we. Maar Werner
was daar nog niet toe bereidt, omdat hij nog een vol glas sangria
in zijn handen had (ook niet van zijn gewoonte). Na veel gezaag
ging hij akkoord om het glas in één keer leeg te drinken. Dat
werd tijd, want het was ondertussen reeds 19.00 uur.
Op het moment dat Werner de lippen aan het glas zette, werden
we met z'n allen opgeschrikt door een luide knal gevolgd door
een matige drukgolf. Onze hersenen functioneerden nu op volle
kracht, dankzij de adrenaline opstoot. Nadat ieder van ons zijn
eigen conclusies getrokken had (de ene dacht aan vuurwerk en da
andere aan iets ergs), kwamen we allen vrij snel tot hetzelfde
besluit: "Er moet iets in het vulstation gebeurd zijn!" Dit vermoeden
werd versterkt doordat we onmiddellijk na de knal het geluid van
een leeglopende duikfles hoorden.
Rond 19.01 uur stak Ivo zijn hoofd door het raam en zag dat Hugo
reeds het vulstation binnenstormde. Om 19:02 uur stonden we allen
aan het vulstation. Misschien konden we eventueel hulp bieden?
Toen we daar aankwamen kwamen kwam er een vrouw uit het vulstation
gelopen, terwijl ze ondersteund werd door twee mannen. Haar armen
en benen zaten onder het bloed. Wat later bleek ze ook een wonde
aan haar linker oog te hebben. Iets nadien kwam er een man naar
buiten. Hij werd eveneens ondersteund door twee mannen. Hij had
z'n "long-john" afgerold tot op z'n bekken. Hans, zo bleek hij
te noemen, had verwondingen aan zijn armen, het bovenlichaam en
aan het hoofd. Toen wat later z'n duikpak uitgetrokken werd, bleek
dat ook zijn beide benen onder de verwondingen zaten. Vanuit het
hospitaal werd ons later medegedeeld dat de toestand van Hans
zeer kritiek was. Zijn huid was immers voor meer dan 60% beschadigd.
Hugo en Ivo ontdekten dat er nog een derde gewonde was, het betrof
Klaus. Hij bevond zich nog in de compressorruimte. Klaus was,
voor de explosie, bezig met het vullen van de flessen. Na de explosie
lag hij tussen een dertigtal omgevallen duikflessen. Klaus was
ernstig gewond. Hij had enkele kleine verwondingen aan de armen
en aan het bovenlichaam, meer het ergst gesteld was zijn linkerbeen.
Klaus had er een open vleeswonde die begon in z'n lies en eindigde
op ongeveer vijf centimeter boven z'n knie. Die wonde was zo diep
dat het bot van zijn been op sommige plaatsen beschadigd was.
We konden het dijbeen duidelijk waarnemen. Tevens was er een slagader
geraakt. In zo verre het mogelijk was probeerden we het bloeden
te stoppen door druk uit te oefenen ter hoogte van de slagaderbreuk.
Om 19:30 uur arriveerde de eerste ambulance, die Klaus dadelijk
naar het ziekenhuis van Figueras transporteerde.
Hulp kwam van overal
Tussen de tijd dat het ongeval zich voordeed en het tijdstip
dat de eerste ziekenwagen arriveerde gebeurde er zoveel, dat hieronder
een korte samenvatting wel op zijn plaats is. Om 19.03 uur arriveerde
de havenkapitein. Hij werd door de luide knal gelokt, net zoals
het minibusje van een nabij gelegen duikschool. In dat busje zaten
toevallig drie dokters, die een heleboel eerste hulp materiaal
meegenomen hadden. De hotelbaas kwam vertellen dat hij reeds gebeld
had voor de nodige ziekenwagens. Zijn vrouw kwam aangelopen met
dekens, ijs en mineraalwater, om de gewonden te kunnen verzorgen.
Hans en de gewonde vrouw gingen in shock en met man en macht
werd al het mogelijke gedaan om deze shock te behandelen tot de
ziekenwagens arriveerden. Ondertussen werd er ook voor Klaus gezorgd.
De geleverde eerste hulp gebeurde door de drie Duitse dokters
en onder het waakzame oog van een Duitse verpleegster. Deze mensen
waren er, net zoals wij, op duikvakantie.
Om 19.15 uur kwam er een Spaanse dokter aangereden. Buiten het
feit dat hij de hulpdiensten serieus gehinderd heeft, weet niemand
wat die dokter daar gedaan heeft. Hij blokkeerde met zijn wagen
immers de door ons vrijgemaakte doorgang, die moest dienen voor
de ziekenwagens. Voor de rest heeft hij daar wat in de weg liggen
lopen.
Om 19.30 uur kwam de eerste ambulance Klaus oppikken. Vanuit
Rosas arriveerden om 19.50 uur twee andere ziekenwagen. Zij voerden
de twee andere gewonden weg.
De slachtoffers
De vrouw had de minst erge letsels. Hans verkeerde in levensgevaar,
maar kwam er toch nog door. Het bloeden van Klaus z'n wonde kon
men stelpen en voor de rest was zijn toestand eigenlijk niet zo
kritiek. Voor verzorging moest hij echter naar een ander hospitaal
getransporteerd worden. Tijdens de lange rit is de wonde terug
open gegaan en Klaus bloedde dood in de ambulance, zonder dat
er een begeleider bij hem aanwezig was.
Wat was er eigenlijk gebeurd?
Toen wij nog zaten te drinken, wou Klaus net beginnen om al de
gevulde flessen uit het waterbassin te halen. De flessen worden
tijdens het vullen immers gekoeld in een betonnen bak met water
gevuld, waarover een edelstalen rooster rust. Zo'n vulbassin is
gemaakt uit 15 cm dik gewapend beton. Het is één meter diep en
volledig gevuld met water. Het bassin steekt ongeveer 30 centimeter
boven de vloer uit, wat voor een lastige hindernis zorgt. Op het
moment dat Klaus de fles wou optillen, kwamen net Hans en de jonge
vrouw binnen gewandeld. Het hadden evengoed wij geweest kunnen
zijn, als Werner z'n glas wat eerder had leeggedronken.
Hans hielp Klaus door het edelstalen beschermingsrooster op te
lichten. Zodoende kon Klaus gemakkelijker de monofles van 12 liter
uit het bassin halen. Terwijl deze handeling plaatsvond stond
de jonge vrouw in het deurgat van de compressorruimte. En toen
gebeurde het.
Vermoedelijk heeft Klaus met die monofles tegen de rand van het
bassin gestoten; wat wel eens vaker gebeurde! Toen is de duikfles
in drie grote stukken uit elkaar gevlogen, onder het vrijkomen
van een drukgolf. De fles was immers gevuld op een druk van 210
bar. Tussen haakjes: de duikfles was nog maar net hydraulisch
gekeurd door een Spaanse officiële keuringsdienst. De fles droeg
de keuringsdatum 01/04/1986.
Tijdens de explosie vloog er een stuk vier meter naar rechts.
In zijn vlucht heeft dit stuk het been van de vrouw geraakt. Het
tweede stuk is 6 meter naar links gevlogen en heeft in de vlucht
vermoedelijk een stuk uit Klaus zijn been gerukt. Het derde en
tevens grootste stuk is aan de vuldarm blijven hangen. Aan de
andere vuldarm stond een "Bi" van 2 x 7 liter aangesloten. Door
de ontploffing is deze "Bi" aan de onderlinge verbinding doormidden
gebroken. Dit veroorzaakte het geluid van de leeglopende duikfles.
Deze "Bi" werd zo beschadigd dat hij vast en zeker nooit meer
gebruikt zal kunnen worden. Aan de geëxplodeerde monofles was
een badpak bevestigd. Deze is gedeeltelijk in kleine stukjes uiteen
gevlogen. Deze stukjes zijn de huid van Hans en Klaus binnengedrongen.
Ook is er een stuk van het betonnen vulbassin afgebroken, waarvan
stukjes in de lichamen van de gewonden en de stalen deur terechtgekomen
zijn.
Om 24.00 uur, nadat wij en nog enkele vrijwilligers de stukjes
vlees en restanten bot van de muren hadden verwijderd, kregen
we te horen dat Klaus buiten levensgevaar was. Hij mocht echter
nog niet naar Duitsland gerepatrieerd worden, maar voor de rest
was alles in orde. De twee anderen waren op dat moment al in München.
De volgende dag kregen we te horen dat Klaus overleden was tijdens
het transport van Figueras naar een ziekenhuis in Gerona. Tijdens
dit transport was de slagader terug open gegaan.
De duikfles
Toen wij achteraf die duikfles eens van dichterbij gingen bekijken,
konden we maar niet begrijpen hoe men die fles ooit had kunnen
goedkeuren. Normaal bestaat zo'n fles uit 5 mm staal. Deze fles
was echter voor 4 mm verroest en voor de rest lag er nog een dikke
laag verf op die de roest bij elkaar hield. De foto's geven een
idee van de ravage. Foto's van de slachtoffers zijn er niet bij;
die mochten niet gefotografeerd worden.
Achteraf bekeken hebben ze nog veel geluk gehad, want de beide
deuren van de compressorruimte stonden open. Zodoende kon de drukgolf
gemakkelijk ontsnappen. Wat hadden de gevolgen kunnen geweest
zijn als beide deuren gesloten waren?
Tekst: Ivo, Werner, Hugo en Alex.
Klik hier voor foto's
over de geëxplodeerde duikfles.
Home | Prikbord
(forum) | Vraag info
| Biologie | Gastenboek
| Zoeken
Deze website komt het best tot
zijn recht bij een resolutie van 1280 x 1024 pixels
|
