Koning van de poon, Mul

Mullus surmuletus

Deze vis is nauw verwant aan de Gewone zeebarbeel (Mullus barbatus).
De Mul onderscheidt zich van de Gewone zeebarbeel door de kleur, de tekening en door het minder bolle voorhoofd: de snuit vormt een hoek van 40-52 graden met de lengteas van het lichaam.
Bij de Gewone zeebarbeel bedraagt de hoek 44-58 graden.
Bij de Koning van de poon bevinden er zich onder het oog drie schubbetjes, bij de zeebarbeel zijn het er drie. Overdag is het lijf van de Mul roodbruin, met 3-4 gele strepen over de flank, van het oog tot de staartvin. 's Nachts vallen deze strepen uit elkaar en zien de zijden er gemarmerd uit. De top van de voorste rugvin is meestal geel of rood, maar deze kleur kan sterk variëren en is afhankelijk van de omgeving en van het jaargetijde.

De Koning van de poon leeft dikwijls in scholen boven zandbodems of modderige bodems, op  3-100 meter diepte. Met de lange baarddraden tast hij de ondergrond af, op zoek naar voedsel (kleine kreeftachtigen, wormen, weekdieren en jongen van andere vissen). Heeft hij een prooi ontdekt, dan graaft hij ze uit met behulp van de twee baarddraden. De kuilen die hij zo in het zand maakt, kunnen behoorlijk groot zijn en trekken dikwijls andere vissen aan die afkomen op de prooidieren die hij heeft vrijgemaakt.

Als er gevaar dreigt, waarschuwt hij de andere vissen door zijn voorste rugvin op te richten. Vervolgens trekt hij zijn twee baarddraden terug in twee groeven onder de kop en slaat op de vlucht.

De paaitijd valt in de zomer. Het kuitschieten gebeurt op 10-60 meter diepte. Het wijfje legt haar kuit in het zand. De jonge vissen hebben een blauwe rug met zilveren flanken en l even in volle zee, dicht aan de oppervlakte. Als ze een lengte van zo'n 5 cm bereikt hebben, worden het bodembewoners.

De Koning van de poon smaakt zeer goed en werd sinds de oudheid reeds als een delicatesse beschouwd. De Romeinen kweekten deze poon in lagunes; hij doet het vrij goed in water met een laag zoutgehalte. Naar verluidt was bij de Romeinen een mooie Mul meer waard dan de visser die hem gevangen had. Bij feesten werd soms een Mul in een kom vertoond om de gasten te amuseren met zijn kleurveranderingen.